babbelas

ik zou naar pe gaan, lang van te voren aangekondigt bij geraldine, zondag ga ik… die dag had ik koorts dus hele dag geslapen, maandag een afspraak bij de dokter gemaakt, maar in de loop van de morgen voelde ik me al een stuk beter, afspraak gecancelled. morgen ga ik, echt! toen ik dinsdag eindelijk in de auto zat, voelde ik me niet zo okselfris, warm hoofd, toch maar niet weg… terug naar binnen en af naar bed, de hele dag geslapen. half in dromenland voelde ik iemand met mijn voeten spelen, ik dacht het zal tsotsi wel zijn… eind van de middag wees geraldine me op wat vage wonden op en rond mijn voeten, ok morgen gaan we wel naar de dokter. de gedachte die hier nogal leeft, als je ziek ben moet je meteen naar de dokter [die schrijft pillen voor en pillen maken je beter] en als de dokter gesloten is moet je naar het eerst-de-beste hospitaal. ik ben daarin wat nuchterder, mijn overgrootmoeder zei altijd, het is vanzelf gekomen dus het zal ook weer vanzelf verdwijnen, ik neig meer naar deze theorie, dan de deur naar de spreekkamer plat te lopen. bovendien ik had een goed excuus ik kon helemaal niet rijden met zere voeten. ’s nachts om 0200 uur opgestaan, ik had alle posities al geprobeerd maar geen enkele was pijnloos. naar de bank gekropen, daar nog 2 uur gehangen, gezeten, gelegen, gr… dan het briljante idee om maar een rondje gaan lopen, met geraldine [die was ook al een eeuwigheid wakker] en tsotsi, later zei de dokter dat dit wel het stomste is wat ik had kunnen doen, maar ik werd helemaal knettergek van de pijn en had alles al geprobeerd, dus ja…

gisteren sloeg na 50 meter rijden de motor af van de bakkie, 2 man probeerden nog aan te duwen, achteruit nogwel, maar 2000 kg aanduwen op een 3e rangs bospad gaat zelden goed, toen ik langs de voorkant van het huis kwam heb ik netjes geparkeerd, langs de kant van de weg, morgen is er weer dag… ik kon pas om 1300 uur bij de dokter terecht, dus dan nog maar even met de bakkie kloten. jumpstarten werkte niet, dus uiteindelijk met een geleende accu naar het dorp gereden om te vragen wat de prijs van een nieuwe accu is [ik had al langer startproblemen]. kwas mijn portemonnee vergeten, dus weer af naar huis, ware het niet dat die bakkie al weer niet wou starten, grr.. via de dokter en locale mechanic [2maal bot gevist] naar huis gestrompeld, onderweg wesley en jumat tegengekomen die me wel wilden helpen als taxi en met de bakkie. jumat is reeds 80 jaar en moeilijk ter been, maar ik kon hem echt niet bijhouden, lopend…

eerst naar de dokter, mijn voeten waren inmiddels opzwollen en niet meer als dusdanig herkenbaar. diagnose, een secundairy infection, of zoiets. vorig jaar had ik bosluiskoors [tick bite fever] en daar is een buitensporige hoeveelheid aan testen aan vooraf gegaan, want als buitenlander wordt je regelmatig getild. nu ben ik gewoon een patient geworden, de map bowter staat in de kast…

antibiotica in de vorm van zalf op de wonden, en in het verband, antibiotica- en pijnpillen mee, het advies om thuis met de benen omhoog te gaan liggen en over 2 dagen terugkomen. vanaf de dokternaar het dorp, daar geleende accu laten opladen, aan het eind van de dag kan ik hem ophalen, met de taxi naar huis.

de opgeladen accu blijkt niet te werken, het zal me een worst wezen, ik kan/mag toch niet rijden. plan om bakkie naar huis te slepen en mijn accu ook maar op te laten laden. the tow job. wesley rijdt een half gare toyota tercel, 2 keer zo klein en 4 keer zolicht als de bakkie. het touw dat altijd in mijn toolbox ligt, in drieen verdeeld, zodat niet meteen knapt, betekent wel dat mijn neus slechts 2 meter achter wesley’s kofferbak hangt. als een typische zuidafrikaan, hardrijden is een must, karren we terug. zonder accu blijkt sturen zwaar en remmen onmogelijk, dus ik hou mijn hart en de handrem vast. bij de stopstraten onderweg wordt niet gelukkig gestopt, maar thuis op de hoek van de straat gaat hij bovenop zijn staan, remmend met de handrem, mis ik op een haar na zijn lullige autootje. de bocht om gaat voor mij vrijlastig, dus ik sleep de dinky toy avn achteren flink om. pas als we voor de b&b stoppen en praten, valt bij wesley het kwartje, ik had hem zwaar kunnen vermorzelen, alsof je met een mini een hummer moet slepen…

vrijdag weer naar de dokter, gelukkig met de bakkie [nadat ik mijn opgeladen accu er heb gezet, doet-ie het spontaan weer]. nu verband, dettol en zalf mee, 3 maal per verschonen, maandag terugkomen. de zwelling wordt langzaam minder, in het weekend zie de contouren van mijn voeten langzaam terugkeren. maandag is is een formaliteit bij de dokter, wel 1 voet in getaped omdat deze dik blijft, het zal wel goed komen…