babbelas

al weer een tijdje terug, hoor ik in de sloot naast mij een hoop kabaal. 2 meerkoeten fladderen door de sloot, zigzaggen kwetterend, mm… beats me… na enige minuten klauteren ze eerst op de kant en dan op elkaar. aha, het 1e was het voorspel, het 2e de daad en verdient een plaatsje in het guinness book of records qua snelheid!

ik was die koeten allang weer vergeten… in de regenachtige periode in mei hadden ze 3 meter van mijn schuifdeur een nestje gebouwd, op de oude wilgenstronk in de slootkant, maar met de komst van mooi weer, ook meer volk. de locatie werd afgekeurd en hebben hun eitjes uit het nest gekieperd, gong voor de 2e ronde. eind juni blijkt het zelfde paar ergens anders 3 jongen uitgebroed te hebben en heeft de oude sloot tot vreetplek gebombardeerd, de hele dag door het gepiep van de jongen en het gekip van de ouders. ’s avonds keert de rust terug en pitten ze met zijn allen op het oude nest, wat nu meer bescherming biedt dan een week geleden, daar de wilg weer uitgelopen is…

de schapen doe ik over naar een ander weitje, het land is gortdroog, want heeft al weken niet geregend. blij rennen ze het weiland in, marry [het dominante opperschaap] rent naar het eind en komt terug, al blerend. de blik in haar ogen, doe ons maar een ander weitje, want hier is niets te vreten. ja, dat snap ik wel, ik heb wel een wei in de aanbieding met meer gras, maar daar is geen schaduw en die bontmanteltjes van jullie kunnen nou eenmaal niet uit…

normaal hoor je een schaap niet, hij blert alleen uit ontevredenheid, als hij in de sloot vast zit, moeder kwijt is of als hij niets te vreten heeft.

begroetingsritueel. ik ga in het land op mijn hurken zitten, ben ik minder groot/bedreigend. de schapen komen op je af, snuffelen eerst even en gaan dan ook door de knien, om te plassen, wel te verstaan. ook goedemiddag!