babbelas

iedere keer als er weer examens in aantocht zijn, valt arthurdine [geraldine's dochter] spontaan flauw, mijn conclusie stage fright/faalangst. afgelopen jaar is ze blijven zitten, dus ze zit nog steeds in het een-na-laatste jaar, waar ook flink getoetst wordt, resultaat, mevrouw valt flauw. gerri aan de lijn, kan ik haar even geld voorschietenn, want ze moet naar de dokter. mijn eerste respons, had jij niet een baan? ja, maar ik wordt woensdag pas uitbetaald, sparen is er niet bij in de zuidafrikaanse samenleving, wat je verdiend dat geef je uit binnen een maand, aan het einde van de maand they’ll hibernate [ik zie het overigens ook bij mijn joburgse huisgenoot, die zal onderhand ook wel verafrikaanst geworden zijn]. ok, het is nu zaterdag avond, maandag ga ik wel even naar de bank. vanochtend bel ik verifieer ik even naar welk rekeningnummer, want dat is altijd een andere, dont ask me why? 1030, ik sta bij bij de bank, nummer fout, is het wel een absa-rekening? goede vraag. ik bel wel even… ik heb de hele familie damons gebeld, niemand heeft het nummer bij de hand. de persoon in kwestie, jason, zit nu op school en zijn telefoon staat uit. met een plaatselijk donderwolkje boven mijn hoofd, rij ik terug naar huis, al rekenend concludeer ik, dat de 100 rand die ik over zou maken, ik nu wel verspijkerd heb aan telefoonkosten en aan diesel, grr… heb ik mijn uurloon [haha] nog niet eens meegerekend. nog geen kwartier ben ik thuis, gerri aan de lijn, ik weet het nummer! dat is leuk voor je, maar ga niet nog eens een uur verkloten, ik heb het druk genoeg met afronden van dingen zodat ik voor het weekend in storms kan zijn. en nou? you tell me… gerri hangt op met, i dont want to argue, dat is geraldine’s voor ik weet dat je gelijk hebt, maar ik ga je geen gelijk geven. nu zitten moeder en dochter bij de dokter in humansdorp [halverwege tussen storms en pe], zonder geld, hoe ze thuiskomen, liften?