babbelas

terug naar joburg. een stopover tegen 1400, een shortcut, off the free way, midden in de free state het hart van zuidafrika. onder de grote plas in het midden van de woestijn, althans zo lijkt het, waarom niet nog een dag in storms gebleven? zeker een maand loop ik achter met babbelas, dat nu ik met een andere intentie naar sa ben gegaan er slecht af komt. kortom een ruime pauze om mijn memoires bij te werken, waarvan acte. het gebied direct om die grote plas, blijkt vroeger met grote precisie bewaakt te zijn, alle hekken en borden zijn er nog maar zwaar verwaarloosd, onleesbaar en gedateerd. de h.f. verwoerddam blijkt nu gariepdam te heten, een naam die je alleen maar op de kaart leest, hier blijken de naamborden niet eens vervangen. een gebied waar nog steeds apartheid blijkt te heersen. het grote voordeel van deze route is, dat als je besluit te stoppen, niet in het naargeestige colesburg aanbeland, een dorp dat drijft op benzine stations en accomodatie, including de geniepige verkeersagent, verscholen in een bosje. alle rijkswegen hebben de vervelende eigenschap af en toe een dorp [lees dwars door het dorp te moeten] aan te doen, met als gevolg dat de max snelheid to naar 60 terug moet, uiterst irritant als je haast hebt, de locale traffic cop speelt daar handig op in.

neville en een vriend zitten samen gezellig in een boshut, al meer dan 3 weken en moeten nog 3 dagen. moeten, jawel… het is geen vacantie, 4 weken buiten slapen een in een zelfbouwhut, stammetjes en zeil, hun hele lichaam in wit poeder, gekleed in niets anders dan een deken [met iets te groot split], schoenen zonder veters, elke dag potjiekos of braai en niet douchen. het lijkt eerder een male bonding gebeuren dan een traditie. neville, de zoon van de buurman, komt ogenschijnlijk niet uit een prototype bantu familie, niet zwart, eerder coloured en spreken gewoon afrikaans, in plat afrikaans, kaffers die hun moerstaal niet spreken. jonge mannen worden volwassen door een beetje kamperen, gooien daarna alles wat ze bezitten weg of verbranden het, vergeten hun jeugd, moeten daarna nog een maand nog in pak, op blote voeten met klei op hun gezicht rondlopen, mogen niemand een hand geven, maar ze hebben een stok [naam?] waarmee het wel mag, ach… en daarna mag je je volwassen noemen, right… ik heb neville staan aanhoren, ik vraag graag om uitleg, ik ben maar een leek, jaja, je jeugd vergeten, ga je dan ook de vrouw waar je al een half jaar achteraan holt vergeten? dacht het niet… soms ben ik blij nederlander te zijn, wars van godsdienst of traditie…

ik zou er niet meer druk over maken, maar ja zaken en vriendschap gaan hand in hand of nou eenmaal niet samen [ik weet het nog steeds niet]. de eerste keer [na 100 dagen afwezigheid] heb ik om verschillende redenen mijn komst niet aangekondigd, ik was bang dat dan de schuldeisers in rijen van 3 zouden staan opgelijnd. bleek niet waar… ik heb er niet naar gevraagd, maar nu heb ik wel een beeld gekregen van hoe geraldine het rooit. 1_sinds de dames van de creche in ongenade zijn geraakt past ze op tamia [de kleindochter van haar zus] als haar ma [donnee] werkt, dat is nou een goede business, want donnee werkt als manusje-van-alles bij de slager, 6 dagen in de week en geen vacantie. goed voor 750 rand in de maand [een half maandinkomen]. overigens de creche dames, blijken erg lui, zitten de hele dag in de zon [als ze nog niet zwart genoeg zijn] en kwetteren voor de kinderen [allen afrikaans] onduidelijke bantu-talen. resultaat kinderen blijven onzindelijk, wordt niet mee gedingust qua activiteiten en kunnen nog steeds niet praten, maar kunnen perfect vloeken in bantu. 2_ze leent van haar pa, die heeft het ook niet breed, maar is werkelijlijk een alleraardigste man en heeft naast wat centen op de bank ook begrip voor de situatie. 3_low lifes zoals jackie, blijven de pot schoonschrapen [eten wordt nooit weggegooid] en als die nog eens uitbetaald worden [eens in de 2, 3 maanden], dan worden de mensen die voor voedsel hebben gezorgd, cq. hen in leven hebben gehouden uitbetaald, jawel. ik dat altijd dat ze straight naar de tavern holden en daar 3 maanden loon in 3 dagen uitzuipen. maar nee, er gaat een deel naar huis [meestal pe], een deel om schulden af te betalen [de tavern en de buurtsuper], een deel voor de vriendelijke dames die een bietje kos afstaan en uiteraard de eesrte week na payday is het feest, zeker een kwart van het loon wordt verzopen. 4_jawel, de b+b. gut, sinds het af is, zijn er nog maar 8 betalende klanten geweest, zeg maar een mannetje of 20, dat is 4 man per maand, kun je niet van leven. standaard commentaar van gerri, tja het is low season. het concept van onafhankelijkheid, cq. een eigen bedrijf is ver te zoeken. in nederland zou je zeggen succes is een keuze, hier is je leven een lot. ik loop wel eens bij een locale backpacker binnen [tube 'n' axe of the rainbow lodge] en informeer naar de bezettingsgraad, ja het is off season, maar helemaal niemand, nee, bestaat niet. het locale hotel heeft altijd gasten, google met tsitsikamma of stormsriver village, je komt altijd wel op de village inn uit… mijn handen jeuken, maar ja, als ik vrienden met gerri wil wil blijven, moet ik de waarheid af en toe niet zeggen, succes is een keuze! 5_er komt naf en toe een nederlander langs, die subtiel [vrouwen] doch indringend gevraagd/ voor het blok gezet wordt om een kleine bijdrage te doen. ik laveer en schipper om mijn eigen portemonnee en de vrouw tevreden te laten, maar ik bouw af.

niet zijn echte naam, maar wie wordt in sa nu goed benoemd? mandela wordt madiba, mart wordt mark of martiboy en mokadishu wordt mook. vorige keer had ik niet iedereen gezien, mensen waren op vacantie, baai toe, of hadden niet door dat ik ignito in storms was, ja dat golfje… ik had van gerri gehoord dat mook naar me had gezocht, toen ik allang weer weg was, dus dan maar even langs gereden. mook woont in de 7e laan, een deel van storms waar ontzettend veel geroddeld wordt en zodoende vernoemd naar een populaire afrikaanse soap en heeft vroeger [ahum] voor mij gewerkt als stokkies-specialist, zeg maar omheiningen en tuinperikelen. iemand met een flinke gebruiksaanwijzing [maar ik prijs eigenzinnigheid, al zeg ik dat nooit hardop], maar na verloop van tijd een goede vriend geworden. over vrienden gesproken, in mijn golfje heb ik uiterst anoniem rondgereden in de omgeving, nu ik weer met de bakkie ben, zie zwaaiende/lichtende mensen [auto's] tot op 70 km van storms. god, i must be popular around here! bij mook op straat staan lullen, naast de bakkie. de 7e laan blijft een asbsolute probleemwijk, het was nog geen 1200, maar al diverse zwabberende mensen gezien, alcohol, dagga or whatever… ik hou wel van een biertje, maar om op klaarlichte dag zo dom te gaan staan lullen, nee…

weer niet gezegd dat ik kwam, maar spontaan besprong me de behoefte om gerri weer eens te zien. ik wel wat anders te doen, maar niet uiterst urgent, dus ik kon er wel een paar dagen tussen uit. donderdagochtend vroeg in de auto gesprongen met de intentie ’s avonds aan te komen, ach het is maar 1250 km rijden. ik heb grofweg in 3 stints van 400 km gereden, 2 keer gepauzeerd een halfuurtje voor refueling amd cooling down, ik en de bakkie. bij de stormsrivier total village maar eens geinformeerd wat gerri ging eten, niets. dus een pizza gescoord en op naar gerri. bij het hek gebeld of iemand open kon doen, eerst zie levert door het raam turen, later gerri, maar naar buiten komen ho maar… je zult waarschijnlijk alleen maar met open armen ontvangen worden, als je aankondigt dat je komt, mijn fout… na veel gebaren komt gerri naar buiten en opent het hek, at last! tassen uit de auto en richting slaapkamer, gerri, moeder eigen, what about levert? maar dat regelt zich vanzelf, die kinderen worden steeds slimmer. levert kijkt om het hoekje en zegt dat hij bij een vriendje gaat slapen, praise the lord!

ik mis nog wat text, zo tussen 1 en 15 augustus, maar daarf wordt aan gewerkt…

’s ochtends reeds voor 0700 wakker het klusteam begint met werken, grr… weer geen volle nacht slaap gehad, dan maar aan de zuidkust bijslapen. weer vliegtuig in, in pe in een golfje gesprongen [even onwennig, want al 100 dagen niet meer gereden en zo laag bij de weg] en op naar storms. de onwennigheid verdwijnt zodra de stadse drukte verdwijnt, de top van de bak ligt bij 175 km/h, maar dan voelt het niet lekker meer. dus het eerste uur braaf tussen 100 en 120 gereden, het tweede [half] uur 160. bij gerri staat het hek open, dus ik parkeer met de neus naar de keuken, waar gerri als perplex staat. ze kijkt nog eens goed en vlucht dan haar kamer in, mm… welkome ontvangst. een nadere inspectie levert op dat ze huilt, eerst kwaad [you lied], maar later dolgelukkig.

gerri zet een serieus gezicht, ik moet je wat vertellen… mijn standaard antwoord is altijd, sarcastisch, je bent zwanger, normaal zie ik een glimlach verschijnen en nee het is niet zo erg, maar deze keer niet, het zwangerschapstestje wordt getoond, kijk [joepie] ik ben zwanger, mijn eeste gedachte o god ze is zwanger. you’re not happy? lullen als brugman leer je hier wel… kijk, 1_je wil 11 jaar na de laatste niet nog eens met luiers in de weer, 2_gezien het feit dat meisjes hier vroeg een kind krijgen, oeps foutje [haar dochter is 17, prima leeftijd], is het aannemlijker dat je nu maar wacht op je eerste kleinkind, 3_als je de 40 bent gepasseerd, neemt de kans op een 10-vingerig kind drastisch af. ja, maar wat god mij geeft, zal ik aannemen. you, know i dont believe in god, dus geloof ik maar liever in de statistiekjes… maar einde van middag begint een maandelijks vrouwelijk ritueel, dus trek ik al voorzichtig de conclusie, 1_je was niet zwanger [je hebt een zwangerschapstestje geleend], 2_je bent kortsondig zwanger geweest, en 3_de al 100 dagen geleden geplande activiteiten kunnen geen doorgaan vinden, grr… maandag maar even bij de deskundige langs…