babbelas

een kleine 20 schapen bewonen het land van ma elk jaar, van de lente tot en met de herfst. een daar van is marry2 [dochter van marry], een groot schaap met eigenschappen, die je eigenlijk van een hond zou verwachten, onder andere dominantie en waakzaamheid. nu ik er over nadenk is een waakzaam schaap te prefereren boven een waakhond, het schaap eet gewoon gras [gratis, cq noodzakelijk kwaad] en hoef je niet uit te laten. waren alle schapen maar zo, dan zou je het alarm voortaan uit kunnen laten, nee, een doorsnee-schaap is ongelooflijk dom en volgt blindelings zijn voorganger [het lemming-effect]. het feit dat ik vanuit mijn tijdelijk verblijf, de boomgaard in volle glorie kan bewonderen, betekent tegelijkertijd ook dat een waakzaam schaap alle verrichtingen in huis op de voet volgt. if i move an inch, beh! als ik roep, houd je muil! beh! probeer je na anderhalve week niet roken, nog eens een sigaretje achter de dahlia’s, beh!

de toegift. dit jaar is 1 van marry2’s lammen blind, who cares zou je zeggen, een normaal schaap lijkt soms ook blind, maar als het hele koppel een lullig bruggetje over moet van 1 meter breed, dan moet je em toch maar even helpen. de hele kudde is met moeite over de brug te krijgen, vinden ze heel eng [pussies!]. het blinde lam is al zigzaggend door het weiland [een hek, knal, au, maar een andere richting kiezen, alweer een hek, enz...] bij de brug aangekomen, die andere schapen zijn allang pleite, op jacht naar het mooiste grasje aan de overkant. dus als deze eenling uiteindelijk met een bebloed hoofd, voor de brug gepositioneerd staat, zegt zijn instinct dat hij niet recht over moet steken, maar onder een hoek, want daar hoort hij de rest grazen, we helpen em maar een beetje, want schapen kunnen ook niet zo goed zwemmen. volgens mij is het een rammetje, dus tegen de herfst wordt hij uit zijn lijden verlost, lamb choppies, gok ik..