babbelas

ik belde regelmatig, maar sinds het zien van de telefoonrekening [alweer een maand in nederland], bel ik wat minder… gerri belt ook wel eens, heeft zelden airtime voor het mobiel, dan maar met de payphone, dan hoor ik wel de 5 randstukken met hoge snelheid door het apparaat vliegen. ik had nog zo gezegd, regel dat je bij iemand kan emailen, maar dat is dan toch lastig… er zijn geen computers [nou, ja 1 dan] en/of telefoonlijnen op de locatie, gerri heeft inmiddels een emailadres [gerri@tsalanang.co.za], maar blijkt dan toch een beetje een kip-of-het ei-probleem. voor mij is email het beste alternatief[nou ja?], ik hoef er zelfs niet meer voor op te staan, sinds ik ma adsl heb aangepraat, aangelegd inclusief een kabeltje aan achter, pure luxe… gerri was ook met de fax in de weer [gratis faxen in het dorp bij adventures], maar waar stond die plus ook alweer voor, +31 is 0031 of 0931, ik doe altijd maar wat [de trial&error-methode], we hebben kort overlegd, maar die fax is niet gekomen. het meest banale alternatief bleek al anderhalve week onderweg, een brief [met een postzegel, 60 randcent by airmail], kan nie wag jou weer te sien nie, tja, in levende lijve converseren blijkt toch het beste, we modderen nog even door…

mag ik dit weekend even een uurtje langskomen? no problem. ok, na het beloofde uurtje rommelen op de site [het wordt nog wel eens wat], besluit ik er aan door te klooien, waardoor de heer des huizes genoodzaakt is beneden verder te werken, maar ach, als je de keuze hebt uit 7 computers [desktops en laptops, ja, rekenaars en schootrekenaars], dan doe je daar toch niet moeilijk over?

afijn, ik blijf slapen. had ik al 2 nachten achtereen bij andere vrienden gedaan [ben per slot van rekening geen dakloze, maar een thuisloze], iedere ochtend wordt mij dezelfde vraag weer gesteld, die ene sok, naast het bed zal wel van jou zijn? haha, nadat ikzelf al had ingepakt, mm… deze ochtend zie ik 3 sokken liggen, die wel van mij zouden kunnen zijn, ik twijfel, maar ze liggen niet aan het voeteneind van het bed, dus het zal wel niet… tussen douche en ontbijt heb ik mijn mp3-verzameling over de magische 2500 nummer-grens [10 gb] heengeholpen, intussen boekjes staan lezen [scannen heet dat], een erg interessante verzameling [door het hele huis overigens].

maike, de vrouw des huizes, had nog een uur over om te douchen en de hond [een reincarnatie van een vroegere bewoner] uit te laten, voordat ze richting werk moest. nou, dan doe ik die hond wel even. zo’n hond aan de lijn vind ik persoonlijk niks, ben je uit, kun je niet rennen. even een snelle eenden-check gedaan [ze had het nog zo gezegd, deze hond heeft jachtinstinct, maar dat had die hond van rokus ook en dat ging meestal goed], in deze plas geen eenden, ok, los… zoef, links de sloot in, a la duikboot achter een koppel eenden aan, grr, heb ik weer… de sloot mondt uit in een plas met welgeteld 20 meerkoeten, 10 eenden, 4 zwanen, 2 ganzen, 2 futen en een aalschover. ik ben naast de plas, maar op een bankje gaan zitten, want dit kan wel even duren, ik geniet van de zon, terwijl die hond baantjes trekt… na een half uur, toch maar even gebeld. thank god, er was hulp onderweg, de hondenuitlaatservice. ik heb me netjes afgemeld bij de hondenuitlater en ben richting huis gebeend. hond was nu al zeer pissed off, zoveel vogels, maar nog geen catch. toen ik langs liep had-ie eindelijk een tegenstander gevonden, die hij aankon, 2 meerkoetenjongen, lafaard…

na een half jaar van mislukte pogingen hebben we dan toch enig resultaat. mijn zo geliefde movable type, heeft mij zwaar in de steek gelaten… dus dan maar gewoon een vlaggetje opgehangen [niet mooi, maar gewoon functioneel], zodat we allereerst gevonden kunnen worden, of beter gezegd gevonden zouden kunnen worden [googlen voor gevorderden], waarschijnlijk werkt intikken nog het beste, www.tsalanang.co.za. het credo [nee, niet het mijne] als je iets doet, doe het dan meteen goed, maar even overboord gezet…