babbelas

aan het einde van de maand krijgen de mensen met een vaste baan, hun loon. nadat de tavern een week of 2 in winterslaap leek, nu weer een bruisend bedrijf [besigheit in afrikaans], deze tavern [vuso] wil graag zijn temporary license inruilen voor een permanente, dus doet moeite om aan de sluitingstijden te voldoen, 2330 doordeweeks en 0200 in het weekend, de timbakole, een 1 km verderop blijft open, als ik opsta, 0700 dan staat de jukebox nog te draaien, het volume op 10. dronkies zwalken op de meest vreemde tijden door de straat, er wordt gruwelijk veel geknokt in de tavern, politie en ambulance zie vaker dan normaal, het feest want we hebben geld, alleen met dit tempo houden ze dat een paar dagen vol. gelukkig is niet iedereen zo, 1_heb je dus de dronkies, 2_de mensen die meteen hun schulden, gaan afbetalen, bij de winkel om de hoek, het bankstel afbetalen, whatever, 3_de grove shoppers, die alles meteen bij de super uitgeven en komen met [grote] zakken meel, suiker, aartappels, etc terug en 4_de normale mensen die gewoon leven, elke maand geld overhouden en wanneer ze willen geld uitgeven.

ik heb gerri gezegd dat we klaar zijn, de kosten heb ik nauwkeurig in een klein boekje geschreven, en regelmatig in een excel-sheetje gepompt. feitelijk zijn we al een week of zo klaar, maar we wachten op het meubilair [grr... wordt alleen maar bezorgd als het niet regent], de loodgieter sluit de keuken nog even aan en eskom moet ons nog een power upgrade geven, dus tot dan alleen koud water, maar dat is eigenlijk heel normaal hier. ik heb 58.500 rand uitgegeven, close to 60.000 rand, we missen nog wel wat kleine dingetjes, maar dat komt wel, nu is moment ook aangebroken om een en ander op papier te zetten, naast de schuld aan mij, heeft gerri ook nog een schuld aan peter en ik voel me geroepen om een en ander in een mooi ondertekend document
te vatten, waarin gerri zich verplicht moet voelen het terug te gaan betalen. als je het heel nuchter bekijkt heeft dit huis een opwaardering gekregen [gerri heeft 4 jaar geleden 1 rand voor haar toko betaald, de waarde is nu minstens verhonderduizendvoudigd] en een statusverandering [van huis naar guesthouse]. daar ik niet als sugardaddy door het leven wil gaan en een enigszins normale relatie wil opbouwen, heb ik besloten [er is me wel wat ingefluisterd door mijn zakelijk adviseur] het zakelijke van het relationele te scheiden. ik ben reeds een paar weken geleden bij een advocaat geweest, die het nog nuchterder zag, dit is een hypotheek, met 2 private bankers. binnenkort, als ik weer terug uit joburg kom [jawel], gaan we handtekeningetjes zetten en kunnen we weer gewoon gaan leven, zonder discussies, huibuien en meer.

mijn loodgieter had een nest met hondjes, ik kom er regelmatig 1_om te vragen wanneer hij weer eens komt, alvin moet nu nog 1 dag werken en dat kan hij maar niet inplannen [grr...] en 2_buiten een bloeiend taxibedrijf heeft hij ook een winkel, ik denk dat loodgieten op de derde paats komt. afijn, de hondjes, stond hoog op mijn verlanglijst, een hond, alvin had exact het type wat ik leuk vind, speels, niet blaffend, een beetje grof, halfhoog, merk onduidelijk. ik heb de hele maand januari lopen zeuren om een hondje, begin februari mocht ik er eentje meenemen, een vrouwtje, dus na de eerste teel dichtsluiten [na het eerste nest wordt het een je-weet-wel-hond]. de dichstbijzijnde dierenarts bleek in humansdorp, normaal een uur rijden maar wegens wegwerkzaamheden anderhalf uur. dus met de hele familie, levert had een dagje vrij, de leraren waren op cursus, dorp toe. lulu of sheba, het namen verzinnen heb ik uitbesteed aan gerri, maar we zijn er nog niet uit, 1_onze buurman heet lolo, zijn inwonende neef heet lulu en 2_sheba is een luxe kattenvoer in nederland, lulu moest achterin, een zwarte hond in een zwart rubberized bakkie met een zwarte stalen toolbox, op het heetst van de dag op een hete dag, meteen wagenziek. aan het begin van de rit nog heel blij met zijn poten over rand gezeten met zijn kop in de wind, al na 10 km ben ik gestopt om em maar aan de toolbox vast te binden, ik was het beu om te spiegelen of het beest nog met ons was. in humansdorp kon ik de kots opruimen, brr… de vet vond em een beetje zwakjes [vreemd], de roodbruine ballen aan zijn oor dat zijn teken, ze is niet vlooivrij, maar dat is geen enkele hond in mijn regio en er blijkt ook een veearts in kareedouw, 40 km in plaats van 90 km rijden, na wat injecties, haar stembanden zijn ok, haha, een pillenkuurtje tegen wormen en wat andere [vitamine]pillen en shampoo wij weer af. vrouw en kind ophalen bij de super, ik zie de bakken ijs al opdoemen [een bloeiende business, ahum], vloeibaar als we thuiskomen anderhalf uur bij 30+ in een plastic tasje, naast een kotszieke hond. op de terugweg met een extra vrouw, megan, dorpsgenoot die op de taxi stond te wachten, de koude lucht toevoer blaast warme lucht in, motor en ik oververhit, al na een uur begint mijn linkeroor te tuten, het kippenhok neemt de laatste roddels door. thuis smakte gerri het ijs in de vriezer en ik smak de hond onder de douche, zij kon wel een beetje afkoeling gebruiken… volgende dag echter, ben ik de hond prompt kwijt, die is niet gek, bij zo’n baas blijf ik niet, na een rondje in de buurt, naar alvin, ja lulu was weer bij mama, ingeladen en af. ’s avonds met vrouw en hond naar de tavern, de jukebox staat op 10, de vlooienbaal onder tafel ligt te pitten. als lulu thuis is volgt ze me op de voet, ook naar de dichtstbijzijnde shop, dat is halverwege naar haar moeder, deze hond is niet dom… inmiddels heb ik lulu al weer 4 keer opgehaald, de laatste keer hoefde ik niet eens te zoeken, komt dolblij op mij afgerend, hallo, mag ik mee?

een sportdag van de locale scholen in sanddrif, 20 km oostwaarts. levert was al om 0700 op de taxi gestapt, wij zijn eens na negen gaan rijden, eerst genoten van een kindloze zaterdagochtend. op een vage backroad, onverhard, de dragline komt hier zelden of nooit, zoeken naar de locale school. naast de kerk een school, geen enkel huis in de omgeving, hoogst dubieus, achter de school een weiland met 2 keer 2 sets 10 meter hoge palen, oooh, een rugbyveld! 300 kindertjes, in wat een wit sporttenue zou moeten wezen [de schoolbesturen hebben vast aandelen sunlightsoap], leraren staan op hun dooie akkertje party-tenten op te zetten, om de kids niet te laten aanbranden, hysterische ouders staan langs de lijn. ik zie de 1000 meter voor meisjes, 6 kids op blote voeten over een onbelijnd knollenveld, aha, atletiek… ik heb het gauw gezien, een rondje lopen dan maar, de weinige witte pappa’s staan te braaien [boerewors] of watermeloenen te verkopen, boeren dus. na een anderhalf heb ik het voor gezien gehouden, we hadden nog een b+b in elkaar te draaien, gerri heb ik maar achtergelaten want de 3000 meter aflos [estafette], leverts nummer was als laatste, dat zou 1100, maar dat zou ook vast wel later kunnen zijn, wat ben ik blij dat ik pappa ben, maar een pseudo-pappa… na vrouw, kind, hond, zaterdag langs de lijn, kwam de opmerking uit nederland, burgerlijk. ja nou, goh, van avonturier naar burgerlul in een jaar, want woensdag was het een jaar geleden, dat ik voor het eerst voet zette op zuidafrikaanse bodem.