babbelas

vanochtend kwam er iemand van eskom [nuon, ofzo] langs, even checken. even gepraat en goh, we moeten nog een application form invullen om electriciteit te mogen ontvangen. wordt wel volgend jaar hoor! pardon? nou kijk, wij sluiten 15 december en als u nog voor die tijd aangesloten moet worden, dan had u vorige week een aanvraag moeten indienen, u weet wel, al dat papierwerk? ach, er valt vast wel iets te regelen, een extra eindejaarsbonus? nou kijk, ik moet nog wat mensen aansluiten, die vorig jaar al een aanvraag hebben ingediend! wat!?!

deze week 3 keer naar plett geweest, de laatste keer met de assen over de grond [bijna standaard] terug met cement. gisteren electrische zaken gekocht, 2 flinke dozen en 50 4 meter lange pijpen, volgens de shopping list van filip, de electricien, leek niet veel, maar genoeg om de limiet van mijn creditcard te bereiken, grr [ik ben nu niet langer alleen onbezoldigd chauffeur en projectleider, maar nu ook investeerder, dat maakt me mede-eigenaar van een b+b?]. gerri had in de tussentijd, de mr price home [kruising tussen zeeman en hema] leeggekocht, it was on sale! haha, vrouwen… voor de b+b en voor thuis. wederom met bakkie afgeladen richting storms, twee keer gestopt om de lading vast te sjorren, eerst langs de kant van de weg [nog voor de gemeentegrens van plett], pijpen bijna op de weg gevallen, je moet hier altijd iemands werk controleren, dus ook het vastsjorren van de lading, de tweede keer de pijpen die boven de motorkap uitstaken, ook maar aan de portieren vastgemaakt, omdat ze wilden vliegen, verder met 80 over de vluchtstrook. gisteren de shopping list van de loodgieter gekregen, moet deze keer uit humansdorp komen [we moeten nog wat ruilen], da’s verder en wat listige heuvels, nu onder andere met 6 meter [!] lange rioolpijpen. penny pinchers bezorgt ook, maar altijd half, we wachten al 2 weken op een ontbrekende toiletpot, de douchekranen zijn gelukkig net binnengekomen… een paar dagen geleden verkouden geworden, terwijl de zomer staat te beginnen, zo ziek als een hond, maar geen tijd om ziek te zijn.

in mandela park is het inmiddels bekend dat ik rond 0730 mensen oppik voor een ritje naar storms [dat worden er dus steeds meer]. laatst met gerri in de auto een twist over de te volgen route en ik had gelijk, mijn antwoord, i’m becoming more local than you, ahum…

sedert een week vorderen de bouwactiviteiten weer, na een maand niets. 2 stuccadoors plus handlanger, 3 allround builders, 1 fulltime chauffeur [ahum], nog wat ongeschoold volk voor het echt leuke werk [boompjes omzagen en ontvellen voor de omheining, tweedehands stenen uit een te slopen gebouw halen]. nu een echte tekening gemaakt, zodat de electricien en loodgieter [het was even zoeken] aan de slag kunnen. een voorzichtige schatting zou zijn 3 weken werk, maar eigenlijk durf ik geen schatting meer te maken. ach, de b+b gaat nog dit jaar open!

stelletjes, ik heb er altijd al een hekel aan gehad. met name het feit dat ze meer met elkaar bezig zijn dan de dingen die ze behoren te doen, zoals gearmd zigzaggend over de snelweg. ik ben geen haar beter.

terwijl ik mezelf tussen de berm en de inhalende truck staande/rijdende probeer te houden, probeer ik mijn linkerhand [van gerri] terug te krijgen. als dat niet meteen lukt, heb ik me een woord [of twee] laten ontglippen, wat voor mij niet zoveel betekent, maar ik ben niet alleen op de wereld. we kwamen uit plet [de stadsgrens nog niet over] met de bakkie afgeladen met verf en cement [rijdt verre van fijn]. een stilte valt, gerri, kijkt steevast naar links, naar buiten, beledigd en bedroefd. ik had enige tijd nodig om af te koelen en een subtiele verklaring te vinden. halverwege huis, na de tolpoortjes heb ik de auto aan de kant gezet om mijn zegje te doen en mijn excuses aan te bieden [niet mijn sterkste punt], na wat tranen en een lange stilte, volgt we’ll talk at home. goh, ze kan nog praten. de overige 35 km worden net zo stil afgelegd. na het uitladen, excuses en tranen van beide partijen. de conclusie van gerri, we dont like to fight, but we have to learn to live with that…

van flierefluiter/wereldreiziger tot pseudovader. plotseling moet je waken over een menneke van 9, jochies hier in de buurt noemen me levert se pa, nou, dat vind ik een beetje overdreven, maar ok. conversaties zijn moeilijk ik versta afrikaans en praat engels, levert [luvurt] praat alleen afrikaans en verstaat geen engels, you see problem. gerri zag het al helemaal zitten, als jij em nou even engels leert, leert hij jou afrikaans, right, voorlopig doen we het nog even met handen en voeten. iedere avond kruipt levert in het grote bed, tv kijken [3 minuten] tot hij in slaap valt, iedere avond verplaats ik em naar zijn eigen bed [three's a crowd], het lijkt mij makkelijker als hij meteen in zijn eigen bed stapt, maar dat kan niet zonder tranen, gut… sinds eind vorige week hebben we weer een bouwvakker aan de slag, patrick, die haal en breng ik iedere dag van en naar mandelapark, 10 km naar het westen. ’s ochtends kan ik dat mooi combineren met het naar school brengen van levert, want die gaat normaal met de bus of met de taxi, nu uitslapen en 9 km met zijn neus tegen voorruit gedrukt…

vandaag is er geen school, want de leraar is een dagje vrij, gerri is naar humansdorp, dus mart baby sit, male bonding, whatever. kinderen hoeven hier niet ge-entertained te worden, leven van 7 tot 7 op straat, komen alleen naar huis voor voedsel, pleisters of troost, ik ben benieuwd.

baai toe is afrikaans voor naar pe [port elizabeth] toe gaan [bijvoorbeeld kaap toe is naar cape town], naar de ouders van gerri. behalve haar ouders, de rest van de familie ook gezien, het was leuk, maar ik ben niet zo’n familieman, dus ik was blij na twee dagen weer naar huis te mogen gaan. haar familie woont in de zwarte/coloured suburbs, de scenery zou zo uit een of andere amerikaanse gangland film kunnen komen, south central, la [los angeles]. luide muziek, auto’s en taxi’s rijden dag en nacht rond, veel volk op straat, mensen lopen continu met bier te slepen. zondagochtend 0830, net op, krijg je al een glas bier in je handen gedrukt, principes als ik drink niet voor twaalven, zijn hier vreemd. zondag naar het strand [met zijn twaalven, als je een auto hebt, denkt men dat je een taxi bent], deze hele vreemde man, is oom henri, in zijn strandoutfit, proest… vrijdag waren we vergeten dakka [cement], niet te verwarren met dagga [wiet], te kopen. dus dat in pe gedaan, met assen over het asfalt terug naar storms, 3 man plus bagage, plus 500 kg cement.

waarom geen verhalen meer? ik doe verwoede pogingen wat uit de pen/ muis te krijgen, maar ik heb het veel te druk met verliefd zijn. na even op en neer naar namibia te zijn geweest [4000 k], ben ik terug naar storms gereden, 10 dagen weg was veel te lang. mijn bakkie had ik in george verwisseld [naar garage voor servicebeurt en waterlek] voor een ford fiesta, even wennen, laag en supersnel, boven 160 terug naar storms. daar bleek gerri het huis te delen met een mannetje of 10 familie, vanwege een huwelijksfeest, dus we zijn samen uitgeweken naar mijn oude slaapadres [tube 'n'axe]. dinsdag mijn bakkie opgehaald [samen met gerri omdat we elkaar niet konden missen], monica in wilderness even gedag gezegd, [dat werken maar even uitgesteld], terug naar storms, waar ik maar ben ingetrokken bij gerri. ik voel de vraag al komen, ja, in het township, dat is luxer dan een tent en minder luxe dan thuis…